Bursztyn bałtycki nazywany „złotem Bałtyku” jest żywicą kopalną starszą od Bałtyku. Powstał około 40 mln lat temu tam, gdzie na terenach dzisiejszej Skandynawii rosły olbrzymie lasy z przewagą sosny - zwanej obecnie bursztynodajną lub żywicodajną. Wypływająca z drzew żywica podlegała różnym procesom chemicznym i fizycznym przekształcając się w specyficzny kamień. Żywica ta przemieszczana była w okresie lodowcowym na teren dzisiejszej Środkowej Europy. W zależności od warunków jakim podlegała twardniejąca żywica (temperatura, wilgotność, światło itp.) oraz rodzaju drzew bursztyn przybierał różną barwę - od białego do ciemnowiśniowego i różną przezroczystość - od przejrzystego do zupełnie matowego. Przezroczystość zależy od ilości pęcherzyków gazu - im więcej pęcherzyków tym bardziej matowy.
 
Przez wieki nazywany był różnie: amber, jantar, obecnie bursztyn. Na oznaczenie bursztynu bałtyckiego geolodzy przyjęli nazwę sukcynit. Spośród innych żywic kopalnych wyróżnia się wiekiem, zawartością od 3 do 8% kwasu bursztynowego czyli substancji leczniczej o wielorakim znaczeniu, oraz wyjątkową urodą. Inne żywice kopalne, znajdywane w różnych częściach świata, również nazywane bursztynem są młodsze o kilkanaście, lub kilkadziesiąt milionów lat.
 
Największe złoża sukcynitu znajdują się na półwyspie Sambia w obwodzie kaliningradzkim, w Zatoce Gdańskiej, na terenie Polesia Wołyńskiego na Ukrainie oraz w kopalni Goitsche w Bitterfeldzie. Bursztynonośny osad piaszczysto ilasty jest rozpoznawalny poprzez niebieskie zabarwienie.
 
Bursztyn wykorzystywany jest przede wszystkim w jubilerstwie oraz w sztuce dekoracyjnej. Przez wieki przypisywano mu też właściwości magiczne i lecznicze.
 
Dzisiaj wiemy, że wiara w dobroczynne działanie bursztynu była uzasadniona. Kwas bursztynowy działa bowiem jako biostymulator. Pobudza system nerwowy, reguluje pracę jelit i nerek. Zapobiega również stanom zapalnym i bólom reumatycznym.
 
Wykorzystywany jest też w paleobotanice, jako, że niekiedy bursztyn zawiera inkluzje, cenne z punktu widzenia naukowego. Inkluzje są to zatopione w żywicy organizmy zwierzęce i roślinne. Dzięki temu badania morfologiczne pozwoliły na oznaczenie 250 gatunków roślin zarodnikowych, zielnych i drzewiastych oraz owadów z przed kilkudziesięciu milionów lat.